Doktor Dergisi

GİDECEĞİM

GİDİYORUM

GİTTİM…

TEK KİŞİLİK BİR EKİP

Sürekli gideceğim gidiyorum derken bir baktım ki gitmişim bile…3 aydır ayrı olduğum Marmara Üniversite Hastanesi,sevdiklerim , alışkanlıklarım ve içimde büyüttüğüm özlemimle ben yapayalnız kaldık işte.Asistanlık bitip de uzmanlığa adım atmak yıllarca emek verip yetiştirdiğin kırmızı elmalardan nihayet tatmak anlamına gelir sanmıştım ben.Oysa o elmaların tadını paylaşmak da istiyor insan.Her sabah onları parlatarak tezgaha dizmek ve şöyle karşılarına geçip bir seyre dalmak.Koşarak çıktığım yokuştan aşağı süzülerek salmışım gibi kendimi şimdi hissettiklerim.Önümü olabildiğinde açık görebilsem de ne zaman neyin karşıma çıkabileceğini de bilmiyorum elbet.Ve bu 3 aylık kısa zaman dilimi içinde gökyüzünde ne kadar uçak,planör ve kuş varsa hepsi de sağdan soldan gelip bana çarptı iyi mi…

Artık tek başına olmak ve aslında her şeyin yeni başlıyor olması ilk başta verdiği heyecanın aksine hiç de sanıldığı gibi güzel ve kolay değil de.”Yaparım” demekten “yapabilirim” demeye terfi ediyor insan.Terfi kelimesine dikkatinizi çeker bir daha düşünmenizi öneririm.Doğru ifade bu bence.Yalnızlık öncesi her şeyi “ yaparım “ demekten ibaret sanan kişi o an bocalama sinyalleri veriyor.Ve o an yaparım demenin zannedildiği kadar kıymetli olmadığını anlıyor. Zira biliyor ki bir ekibe dahil olmaktan çıkıp kendisi tek başına bir ekibi ifade ediyor.İşte en kötüsü de bu bir cerrah için bence.Bir ekibe dahil olmaktan çıkmak.Yıllarca bizlere öğretilen ekip birliği ve bütünlüğü kaybedildiğinde sudan çıkmış balık gibi aynaya baktığında arkanı boş görmeye başlamak bu.Oysa gerçekten arkasına baktığında çok net görebiliyor insan sevdiklerini ve sevenlerini.Ama aynadaki aksinde yapayalnız kalmış aslında.Oysa ne büyük bir güçmüş birliktelikler.Ve de ne kadar kaçınılmazmış kaybetmeler...

Yarın sevdiklerimle buluşuyorum.Eski iş yerimden asistan arkadaşlarımda.Ay ben ne dedim şimdi “eski iş yerim”; ne de çabuk alışmışım gittiğime ve artık dönmeyeceğime. Kalbim kırılıyor aslında içten içe ; neden sonra silkinerek olması gereken de buydu diyorum.Biliyorum ki her genel cerrahi asistanı ergeç birgün bunu yaşayacak. Ben hazırım sanmıştım ama değilmişim de.Bence hiçbir cerrah buna hazır olamaz,sadece ve sadece baş etmeye çalışır.Bize yıllar boyu bu öğretildi zaten : baş etmek…Bazı şanslı olanlar yeni bir ekibe dahil olurken kimileri de böyle öksüz kalır.Ama çalışır ; çabalar ve hayatın onu kendini görmek istediği yere götüreceğini bilir.Belki de bir çeşit misyonerlik bu.Seçilmiş kişi gider dağıtabileceği güzellikleri dağıtır yepyeni diyarlarda.Bir ekibi tek başına da olsa doldurmaya çalışmak ve öğretilenleri yeni insanlara sunmak.Tıpkı herberaber yaptığımız gibi ve tıpkı hep aynı şeyi yapacağımızı sanmak gibi.Hiç ayrılmamışcasına sunmak …

Yeni hayatımı seviyorum evet hem de çok seviyorum.Her sabah ayrı bir heyecan ve mutluluk var yüreğimde.Ama o yalnızlık yok mu, bilemiyorum nasıl diner bu duygu.Şimdi yapılması gereken yepyeni hedefler belirlemek olmalı.Zannımca ihtiyacım olan bu.Yine her sabah tek başıma ben ve ben ekibimi toplayıp vizitimi yapıyor;gündüzleri kah poliklinik kah endoskopi ünitem arasında mekik dokuyorum.Zaman zaman acil vakalar renklendiriyor adrenaline aç damarlarımı.Acildi, ameliyathaneydi, kolonoskopiydi saat ne zaman 6 oldu ne zaman 3 ay geçti akıl mantık almıyor.Bence ben en çok konuşmayı ve paylaşmayı özlüyorum.Poliklinikte şu oldu, PEG takarken bu oldu; boştu torbam şimdi kelimelerle doldu…Başka bir genel cerrahı es kaza görürsem değmeyin keyfime ,sohbetten kalkmak bilmiyorum artık. Torbamı açıp son havadislerimi veriyorum.İlginç bir yenilik var hayatımda : şu suratımdaki sabit gülücük.Nedir bu: huzur mu,dinginlik mi , anlayamadım ki. Biliyorum ki bu bile kendi özüme bir mesaj aslında.Şşşt diyor bana :İstediğin bu muydu aldın işte…Bu muydu ? Buydu buydu…Ben ve ben yine bir ekibiz ve yine işimizin başındayız.Ve yepyeni bir günün sabahında yeni vakalara hazırız. Zamana ve onun getirdiklerine de bütün yüreğimizle açığız…Biz bir ekibiz: ben ve ben, taa ki keşfedecek yeni bir ada bulana dek bu denizlerdeyiz.

Op.Dr.Pakize DEMİRKALEM

Genel Cerrahi Uzmanı

Atlas Hastanesi

...